Inhoudsopgave
Hij knipt al 40 jaar haar. Hij wil geen smartphone. En hij gelooft dat vrijheid het enige is dat telt.
Barbería Paco Navarro ligt in een zijstraat waar toeristen nooit komen. Geen Instagram-bord, geen hip interieur. Gewoon een etalage met vergeelde foto's en een man die eruitziet alsof hij verhalen te vertellen heeft.
Dat doet hij.
Paco arriveerde in 1976 op Ibiza. Met vier vrienden, zonder plan, vanuit Baza in Andalusië. Vandaag de dag wonen er nog maar twee van hen op het eiland. De een bouwt huizen, Paco knipt haar.
Daartussen liggen vijftig jaar waarin hij alles deed wat Ibiza destijds mogelijk maakte: kleding ontwerpen, Mickey Mouse-T-shirts naaien, pareo's verkopen. Haar knippen in strandtentjes – Waikiki, Q Beach, Las Palmeras, Salinas. Namen die tegenwoordig alleen nog door de oudgedienden worden gekend.
"We combineerden alles," zegt hij. "Overdag knipten we haar in het zand, 's avonds naaiden we kleren. Zo overleefde je toen."
De jaren tachtig: 24 uur per dag
Toen kwam de btw. Zes procent, maar genoeg om de strandbedrijven onmogelijk te maken. De belastingdienst wilde de controle. Dus moest Paco naar een fatsoenlijk pand verhuizen.
Hij opende de eerste kappersschool van het eiland – IBEPSA, aan de Avenida España. Drieënhalf jaar lang. Toen had hij er genoeg van om anderen te vertellen wat ze moesten doen.
"Ik houd er niet van om te horen wat ik moet doen," zegt hij. "Daardoor voel ik me uitgebuit."
Dus hij deed zijn eigen ding.
Daarnaast: drie, vier bars in nachtclubs. Eén daarvan in Pacha. Dat was normaal in de jaren tachtig – overdag kapper, 's avonds achter de bar. 24 uur per dag werken, want Ibiza eiste dat van je.
"Mensen criminaliseren tegenwoordig huizenbezit omdat het zo duur is," zegt Paco. "Maar in de jaren tachtig was het precies hetzelfde. Ibiza is altijd al duur geweest. Je moet je aanpassen aan wat het eiland van je verwacht."
Vrijheid of niets
Paco accepteert geen online reserveringen. Geen reserveringssysteem, geen app. Mensen lopen gewoon binnen.
"Ik wil niet afhankelijk zijn van technologie," zegt hij. "Voor mij betekent technologie dat je je vrijheid verliest."
Hij werkt alleen. Dat doet hij al bijna 40 jaar. Zijn klanten zijn met hem meegegroeid – sommigen komen al 35 jaar, anderen zijn ouder dan 90. Loyaliteit is in deze branche anders dan in welke andere branche dan ook, zegt hij. Als je eenmaal iemands vertrouwen hebt gewonnen, blijft dat zo.
Een van zijn vaste klanten is Miguel Costa. Een andere was Pepe Reina, de doelman van het Spaanse nationale team. De foto's hangen aan de muur, tussen foto's van motorfietsen en vergeelde krantenknipsels.
Ducati, Harley, Californië
Paco heeft heel wat motorfietsen bezeten. Een Ducati, een Honda Fireblade, een VFR, diverse Harleys. Vandaag de dag is hij vol lof over de Moto Guzzi California – de gouden motor waarop de Amerikaanse politie in de jaren zeventig reed.
"Het is de motor die me de meeste spiritualiteit geeft," zegt hij. En voordat dat wat sentimenteel klinkt, voegt hij eraan toe: "Er is geen leven zonder spirituele verbondenheid. En als je spiritueel verbonden bent, heb je innerlijke rust."
Van een man die de helft van zijn leven in nachtclubs heeft doorgebracht, klinkt dat niet als mystiek. Het klinkt als ervaring.
De voorouders
Aan de muur hangen foto's die ouder zijn dan alles wat er verder in de kamer staat. Kappers in witte jassen, stijve poses, Spanje van vóór de Burgeroorlog.
"Dat was een oudoom," legt Paco uit. "Hij moest emigreren toen de oorlog uitbrak. Frankrijk, Amsterdam. Een familielid stuurde me deze foto's 40 jaar geleden. Ze gingen viraal in Spanje – er waren niet veel foto's uit die tijd."
Het kappersvak zit in de familie. Maar Paco heeft het op zijn eigen manier voortgezet – niet met een witte jas en een stijve houding, maar met lang haar, motorfietsen en een filosofie die in één zin kan worden samengevat:
"Ibiza staat voor vrijheid. Als je op Ibiza niet kunt doen wat je wilt, heeft het geen zin om hier te wonen. Dan kun je beter ergens anders heen gaan."
Vandaag
Paco wordt deze maand 65. Hij is al 34 jaar getrouwd met dezelfde vrouw. Zijn twee dochters hebben in het buitenland gestudeerd – een werkt nu op de HR-afdeling van Vilas, de andere rondt haar studie af.
En hij? Hij staat elke dag in zijn zaak, knipt haar en praat met mensen. Soms komt er een oude vriend van de Classic Moto Club langs. Soms een toerist die verdwaald is. Soms iemand die gewoon een knipbeurt nodig heeft.
"Vilas is voor mij een creatieve broedplaats," zegt hij over het eiland. "Veel licht, verschillende mensen van over de hele wereld. Je laadt jezelf op met positieve energie. Die energie stijgt altijd."
Dan wordt hij serieus.
"Maar ik ben tegen de investeringsfondsen die Ibiza ruïneren. Ze verarmen de Ibicencos. Want materiële zaken hebben geen waarde. De enige waarde is je innerlijke rust en je geluk. Dat is het enige dat er echt toe doet."
Terwijl we aan het praten zijn, gaat de telefoon. Een stamgast genaamd Flavio wil om half zes langskomen. Paco stemt toe, hangt op en gaat verder alsof er niets gebeurd is.
Zo gaat dat hier. Al sinds 1976.
Geen app. Geen online boekingen. Gewoon een man, een schaar en vijftig jaar aan verhalen.
Barberia Paco Navarro.
Ibiza-stad. C/. Pere Fracès, 16, 07800 Ibiza.
+34 971 316 421 of loop gewoon binnen.
Tekst: Ibiza Voices Interview: januari 2026
