Een leven tussen twee werelden: wanneer oude meubels verhalen vertellen
In San Carlos, verscholen in een van die magische hoekjes van Ibiza, leidt een stel een leven dat je gerust een parallel universum kunt noemen. Hij woont al bijna 50 jaar op het eiland – een tijdspanne waarin veel is veranderd, maar de essentie hetzelfde is gebleven.
Hij arriveerde in 1978 als systeemingenieur van IBM. Wat begon als een klassieke carrière, ontwikkelde zich tot een compleet andere levensfilosofie. Tegenwoordig handelt hij in hout, meubels en alles wat het eiland produceert – spullen die mensen niet meer willen omdat ze zich nieuwe kunnen veroorloven. "We geven dingen een tweede, derde, soms zelfs een vierde leven", legt hij met een glimlach uit. Sommige objecten verkoopt hij meerdere keren: mensen brengen ze terug, hij verkoopt ze opnieuw, en elke keer draagt het stuk een nieuw verhaal met zich mee.
Zijn zaak is meer dan zomaar een tweedehandswinkel. Het is een ontmoetingsplaats van culturen, een weerspiegeling van wat Ibiza al 4000 jaar belichaamt: de smeltkroes van verschillende volkeren en sociale klassen. Op één dag ontvangt hij mensen uit tien verschillende landen – van Marokkanen die op zoek zijn naar een tweedehands fiets, tot Oekraïners die voor Russische werkgevers werken en hout nodig hebben voor hun open haarden, tot rijke inwoners. "Dat is de echte schat van het eiland," zegt hij. "Deze mix van rijk en arm, van verschillende rassen en culturen."
De transformatie van een systeemingenieur
De weg hierheen was niet rechttoe rechtaan. Na zijn aankomst in 1978 werkte hij aanvankelijk voor Abel Matutes, een van de belangrijkste ondernemers van het eiland. Maar na drie of vier maanden nam hij een gewaagde beslissing: hij nam ontslag en sprong in het diepe. "Ik wist niet wat er zou gebeuren," herinnert hij zich. Financiële problemen volgden – geld was toen belangrijk. Maar toen kwam het baanbrekende idee: hout verzamelen op verschillende plekken, het leveren en rechtstreeks verkopen. "Dat was echt een goed idee, moet ik toegeven," zegt hij met zelfspot.
Midden jaren negentig waagde hij zich aan een nieuw avontuur: mode uit Bali voor Parijse boetieks. "De modewereld is heel complex," zegt hij peinzend. Het project liep uit op een financiële ramp; hij ging meerdere keren failliet. Maar hij krabbelde weer op, ging alleen verder – en tegenwoordig loopt het bedrijf uitstekend. Het eiland wees hem de weg, zoals hij het zelf zegt. "Het leven wijst je de weg als je goed kijkt."
Wanneer het eiland je leraar wordt
"Volg de borden" – deze zin die hij jaren geleden tegen een kennis zei, is zijn eigen levensmotto geworden. Voor hem is Ibiza een ongelooflijk gevoelige plek, een locatie die je de weg wijst als je bereid bent te luisteren. Een jaar geleden trouwde hij met zijn vrouw Sophie, en samen ontwikkelen ze zich. Hun gezamenlijke activiteiten draaien om bomen, bossen en de zorg voor het eiland.
Verrassend genoeg ging hij tientallen jaren nooit naar het strand. Pas via Sophie ontdekte hij deze kant van Ibiza. Tegenwoordig geniet hij ervan dat ze binnen vijf minuten op een verlaten, prachtig strand kunnen zijn. "Soms denk ik: hoe heb ik al die jaren zonder strand kunnen leven? Maar weet je, dat is de schoonheid van evolutie."
Het eiland in transitie – maar onveranderlijk
Veel mensen denken dat Ibiza drastisch is veranderd. Van maart tot oktober stromen er acht miljoen bezoekers naar het eiland – acht miljoen! "Het kan niet meer zoals vroeger zijn," geeft hij toe. De muziek is veranderd, de drugs, de mensen. Toch blijft het eiland zelf een heel bijzondere plek op aarde. Het heeft zoveel magische plekjes die je het hele jaar door kunt bezoeken, waar je je helemaal alleen kunt voelen, omringd door het landschap en de zee.
De tijd dat hij de deur van zijn oude landhuis open kon laten staan, is voorbij. Hij leefde twintig jaar lang zo, maar met acht miljoen bezoekers zijn er onvermijdelijk mensen met slechte bedoelingen. "Zij moeten vechten voor hun eigen karma en op een andere manier groeien dan wij," zegt hij met een mengeling van pragmatisme en mededogen. "Dat moeten we accepteren en veel liefde en mededogen hebben voor al deze mensen."
Zijn vermogen om mensen te doorzien is in de loop der jaren verfijnd. Vroeger kon hij met iedereen op elke frequentie communiceren. Tegenwoordig voelt hij snel aan wanneer er iets niet klopt – dan stapt hij beleefd opzij en laat hij mensen hun eigen weg gaan. "Het is heel belangrijk om te weten wie er in hetzelfde schuitje zitten als jij," zegt hij wijs.
In zijn winkel in San Carlos, tussen oude meubels en stapels hout, tussen verhalen en ontmoetingen, leidt hij een leven dat aantoont: Ibiza is niet alleen een plek voor feesten en de zomer. Het is een plek van transformatie, van tweede kansen – voor mensen net zo goed als voor spullen.
